“Toplum TV işi” üzrə həbsdə olan, III Respublika Platformasının üzvü Ruslan İzzətli həbsxanadan İkinci Qarabağ Müharibəsindən xatirələrini paylaşmağa davam edir. 

R.İzzətlinin xatirələrinin üçüncü hissəsi onun “Facebook” səhifəsində paylaşılıb.

Yazının birinci və ikinci hissələrini saytıımızda oxuya bilərsiniz. 

Mayor İsgəndərov bizə dedi ki, mən də Qarabağdanam, sizin qədər mən də döyüşə qatılmaq istəyirəm. Amma əmr gəlməlidir. Kor-peşman qayıtdım cəmləşmədə hər bölüyün özü üçün hazırladığı düşərgəyə…

Cəmləşmədə hər əsgər özü üçün “ev” qurmuşdu. 2 kv. metr ərazidə hər kəs torpağı məzar kimi qazıb, içinə saman töküb orada yaşayırdı. Hər qazdığımız “məzara” girəndə düşünürdüm ki, öz əli ilə 19 yaşlı gəncin məzarını qazıbsa, onu ölümdən nə qorxusu ola bilər?

Gecə o “məzar”ın içində uzananda ulduzları seyr edərək düşünürdüm - 1993-cü ildən qalan Qarabağ problemini artıq 2001–2002-ci illərdə doğulan gənclər həll edir…

O gənclərin xəyalı, arzuları var idi…

Cəmləşmədə yan-yana yatdığımız əsgərlərdən kimisi şəhid oldu, kimisi qazi oldu…

Gecələr dəhşət soyuq olurdu. Şəhid üstümüzə düşəndə tək qoruyacağımız silahımız olurdu. Çünki düşünürdük ki, silaha şəhid düşərsə, döyüşdə bizi yarı yolda qoyar. Özümüzdən çox silahımızı, qələbəni düşünürdük…

Düşmən tərəfindən atılan minamyot atəşləri yaxınlıqlara düşürdü. Artıq o səsə öyrəşmişdik. Gecə soyuqdan ocaq qalaya bilmirdik. Çünki Qarakənd istiqamətindən düşmən ocağı görüb bizə hücum edə bilərdi. Gecə tam zülmət olurdu, yalnız qırıq radiomuzdan qələbə xəbərlərini dinləyirdik; paralel olaraq da minamyot səsləri eşidilirdi…

Bizim yaxınlığımızda hərbi hissə komandirimizin müşahidə məntəqəsi var idi. O zaman komandirimiz polkovnik-leytenant Vüsət Xanıyev idi. Savadlı və cəsur bir hərbçi idi. “Branojil”etsiz düşmən üzərinə qorxmadan gedən komandirim haqqında sizə gələcək yazılarımda danışacağam.

Danışacağam. Bilin ki, ordu yalnız Nəciməddin Sadıqovlardan ibarət deyil; Vüsət kimi cəsur hərbçilərimiz də var…

Artıq ölümün bir addımlığındayıq. Çünki çay içib söhbət etdiyin dostunu 1 saniyə sonra düşmən gülləsi səndən ala bilərdi. O zaman özümə hesabat verdiyim saatlar çox olurdu. Ən çox azyaşlı oğlumla çox vaxt keçirə bilmədiyimə üzülürdüm…

Axı mən nə bilərdim ki, həyatda ölümlə göz-gözə gəlmək də olurmuş…

Ailəmlə danışırdım. Soruşurdular: “Haradasan?” Deyirdim ki, Beyləqanda xəstəxanada yaralılara kömək edirəm, döyüş ərazisindən uzağam. Anam, yoldaşım hər dəfə deyirdi: “Əməliyyatdan təzə çıxmısan, üstünü ört, özünü soyuqdan qoru…”

Onlar bunu deyəndə mənim döşəyim saman qırıntıları ilə dolu, yorğanım isə köhnə, nazik idi.

Yoldaşımla danışanda xəyallar qurardı. “Xidmətdən gəlincə bunu edərik, onu edərik,” deyirdi…

O, 1-2 ilin xəyallarını qururdu, mən isə 1 dəqiqə sonra nə olacağını bilmirdim…

Bir gecə gördüm ki, gənc bir əsgər dostumuz təlaşla nəsə axtarır. Soruşdum: “Nə axtarırsan?”

İlk düşündüyüm budur ki, yəqin hərbi nəsə itirib. Çünki əsgər ona təhkim olunan hərbi sursatı itirməsi cinayət sayılırdı. 
Dedi: “Boyunbağımı itirmişəm.”

Boyunbağı da içində ad-soyad yazılan giliz idi. Dedim: “Boş ver, bir şeyə yaramır.” Qayıtdı: “Axı mən tanınmaz hala düşsəm, məni necə tanıyacaqsız?” 19 yaşlı, həyata yeni addım atan gəncin ailəsinə qovuşmaq üçün son ümid idi o giliz. Tapa bilmədi. Mən isə ondan gizli bir giliz tapıb adını, soyadını içinə yazıb ip bağlayaraq ona təqdim etdim: “Tapdım sənin boyunbağını.” Onun o andakı sevincini nə yazıq ki, sözlə ifadə edə bilmirəm…

Bir ömrü gilizə sığan oğlanların bir hissəsi şəhid oldu, bir hissəsi isə indi problemlər içində əzilir…

Öz məzarımızı qazaraq ya şəhidliyə gedəcəyik, ya da qalib əsgər kimi evə dönəcəyik… 
Bunu isə zaman göstərəcək.

Davamı olacaq…